Εκεί που ο λόγος συναντά τη μουσική, γεννιέται η ποίηση κι εκεί που ο άνθρωπος κοιτά με τα μάτια της ψυχής του, γεννιέται η αγάπη.
Πολλοί υποστήριξαν πως πριν από τον πεζό λόγο γεννήθηκε ο ποιητικός κι αυτό γιατί εκφράζει και προκαλεί το συναίσθημα και δημιουργεί λέξεις για να το αποτυπώσει. Το σίγουρο είναι πως η αγάπη γεννιέται μαζί με τον άνθρωπο, στο πρώτο άγγιγμα της ζωής του, όταν τα χέρια της μάνας αγκαλιάζουν το νεογέννητο.
Στο μικρό αφιέρωμά μας σε στίχους που μιλούν για την δύναμη και την αξία της αγάπης, επιχειρούμε μια φιλική γνωριμία με την ποίηση, μέσα από γνωστά ποιήματα και τραγούδια, έχοντας ανάμεσά μας και τον ποιητή της παρέας μας, που θα διαβάσει τις δικές του ποιητικές
δημιουργίες.
Έτσι, ανάμεσα στο Έρως ανίκατε μάχαν του Σοφοκλή, τον Ύμνο της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου, τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου και τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ένας από εμάς, θα διαβάσει δικούς του στίχους αποδεικνύοντας, πως η
ποίηση είναι για όλους όσους τολμούν να εκθέτουν σκέψεις και συναισθήματα.
Τούτο το απόγευμα, δεν αναρωτηθήκαμε γελώντας «τι θέλει να πει ο ποιητής» κι ας ταξιδέψουμε στη μελωδία των στίχων με ανοιξιάτικη διάθεση.
Εν αρχή ην η αγάπη κι αν κάποια μελωδία της μας αγγίξει, τότε μπορεί να γίνουμε κι εμείς
ποιητές…
