«Είναι πολύ συγκινητικό, που υπάρχουν άνθρωποι μέσα στην πόλη μας, που μπορούν να γράφουν ποιήματα». Αυτό μου είπε η Ειρήνη στο τέλος της βραδιάς, την ώρα που έφευγε…
Μια απλή διαπίστωση εκφράζει αυτό που ζήσαμε στο δίωρο ταξίδι της ποίησης, συντροφιά με ποιητές της καθημερινότητας, που μπορούν να αποτυπώνουν σκέψεις και συναισθήματα με στίχους.
Είναι σπουδαίο ν’ ανακαλύπτεις μικρές κρυμμένες αλήθειες μέσα σε λέξεις που με τέχνη έγιναν φράσεις κι είναι αυτή ακριβώς η τέχνη που έκανε τη βραδιά ξεχωριστή.
Το σφίξιμο των χεριών και των ώμων και όσα έλεγαν τα χείλη και τα μάτια ήρθαν να δικαιώσουν την ιδέα και να επιβραβεύσουν την προσπάθεια. Ζήσαμε τις στιγμές περπατώντας σε ποιητικά μονοπάτια με οδηγούς τον Γιάννη Κλαδάκη και τον Δημήτρη Μαξούρη και τραγουδώντας μελοποιημένη ποίηση με τον Ανδρέα Αναγνωστόπουλο και την Ελένη Αμπατζοπούλου.
Η ηρεμία, που επικρατούσε στον χώρο από ένα κοινό που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «μυημένο» στην ποίηση, ήταν απίστευτη.
Ναι, στις εκδηλώσεις του ΠέΖΟ περνάμε όλοι καλά, γιατί ανταμώνουμε με τη διάθεση του κεφιού και της παρέας, αλλά σε αυτή μας τη συνάντηση υπήρχε και το στοιχείο του νέου, του ανεξερεύνητου μονοπατιού.
